1 - ابو الفرج ، محمد بن هندو ، سردودمان اين بيت شريف كه ابن شهر آشوب در معالم العلماء او را از شعراى اهل بيت دانسته و در صف پرهيزگاران جاى داده است . 2 - ابو الفرج ، حسين بن محمد بن هندو كه ثعالبى در كتاب خود به شرح حال او مىپردازد و بعد از اينكه وى را از اصحاب و دوستان صاحب بن عباد ، وزير معروف شمرده ، قسمتى از اشعار او را ياد مىنمايد و مىگويد : سروده‌هاى نمكين او فراوان است و مقام را گنجايش ذكر آن نيست ، جز اينكه چند بيت ، به عنوان نمونه ياد شود ، از جمله : - اگر قله‌هاى مجد و عظمت را برافراشته بينى ، وحشت مكن ، پيش رو كه گام‌به‌گام بدان نزديك شوى . - نيزهء بلند كه بينى سر به فلك سايد ، از خاك برخيزد و گره‌گره جانب آسمان گيرد . و هم اين سرودهء ديگر : - گويند : ديدگانت را چه آسيب رسيد ؟ از آنگاه كه به ديدار اين غزال چشم گشودى ، اشكبار است . - گفتم : تير نگاهم در آغوش رخسارش جاى گرفت ، از اين‌رو ، با سيلاب سرشك غسلش بايد داد . « 1 » 3 - ابو الفرج ، على بن حسين بن محمد بن هندو كه شرح حال او در فرهنگهاى « 2 » رجال ادب ياد شده است و همگان دانش سرشار او را ستوده و به مهارت او در فن حكمت و فلسفه ، طب ، انشاى شعر ، و ادب اعتراف كرده‌اند . كتاب مفتاح الطب ، المقالة المشوقة فى المدخل الى علم الفلك ، الكلم الروحانية من الحكم اليونانية و الوساطة بين الزناة و اللاطة كه جنبهء هزل و شوخى دارد ، از تأليفات اوست . ضمنا ديوان شعرى هم از خود به يادگار نهاده و در سال 420 در جرجان بدرود حيات گفته است . و از سروده‌هاى ابو الفرج على در مضامين تازه و بديع ، اشعار زير است :

--> ( 1 ) . يتيمة الدهر : 3 / 362 . ( 2 ) . طبقات الاطباء : 1 / 323 ؛ دمية القصر 113 ؛ فوات الوفيات : 2 / 45 ؛ معجم الادباء : 13 / 136 ؛ محبوب القلوب اشكورى ؛ نسمة السحر .